. Gwiazdą „Muzycznych wieczorów u Świętej Kingi”, które stanowiły jeden z punktów obchodów imienin patronki parafii, była Warszawska Orkiestra Sentymentalna.

Widzowie usłyszeli polki, piękne walce, tanga, porywające foxtroty, rumby i slow-foxy. Artyści zachwycili świdniczan brawurowym wykonaniem utworów tanecznych i sentymentalnych. Warszawska Orkiestra Sentymentalna wystąpiła w składzie: Lena Nowak (klarnet), Kazimierz Nitkiewicz (trąbka), Łukasz Owczynnikow (kontrabas), Krzysztof Baranowski (gitara, mandolina), Jakub Fedak (wibrafon) i Maciej Dziedzic (instrumenty perkusyjne).

Koncert, w ramach projektu „Muzyczne wieczory u Św. Kingi”  finansowanego z Budżetu Obywatelskiego, organizowany jest we współpracy z Miejskim Ośrodkiem Kultury. Patronat honorowy nad wydarzeniami objął burmistrz Marcin Dmowski.

foto „Świdnik – wysokich lotów!”

(XV Niedziela Zwykła, Rok C – Parafia św. Kingi, Świdnik / 13 Lipca 2025)

Wstep :

Drodzy Bracia i Siostry,

Drodzy Parafianie i Przyjaciele, drodzy miłośnicy sakralnej muzyki i śpiewu.

Dzisiejsze Słowo Boże przenika nasze serca z wyjątkową mocą — również dlatego, że łączy się z pięknym wydarzeniem duchowo-artystycznym: przebudzeniem organów w murach waszej nowej świątyni. To więcej niż zwykły zbieg okoliczności — to Boża pedagogia.

Ktoś mógłby słusznie zapytać: jaki jest związek między dzisiejszym Słowem Bożym a tym historycznym wydarzeniem? Otóż jest on bardzo wyraźny. Wystarczy go dostrzec i odczytać, aby wprowadzić go w nasze życie. Dlatego pochylmy się raz jeszcze nad dzisiejszymi czytaniami.

1. Słowo bliskie sercu — Pwt 30

W pierwszym czytaniu z Księgi Powtórzonego Prawa słyszymy, że Słowo Boże jest bardzo blisko nas — w naszych ustach i w naszych sercach. Jest jakby zakodowane w naszym wnętrzu, abyśmy mogli je codziennie wypełniać.

Nie trzeba sięgać po nie do nieba, nie trzeba przekraczać morza ani wspinać się na górskie szczyty. Wystarczy serce otwarte, czułe i wrażliwe, by usłyszeć odwieczną muzykę tego Słowa, rozbrzmiewającą w każdej komórce naszego duchowego organizmu.

Dziś to Słowo przemawia do nas przez przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, ale także — symbolicznie — przez dźwięk organów, które już wkrótce napełnią tę świątynię. Ten instrument stanie się narzędziem Słowa — nie werbalnego, lecz muzycznego: modlitwy, kontemplacji, dziękczynienia, celebracji wszystkich ważnych momentów waszego życia.

2. Chrystus – centrum wszystkiego — Kol 1

W drugim czytaniu św. Paweł pisze: „Wszystko zostało stworzone przez Chrystusa i dla Chrystusa.” On jest Głową Ciała — Kościoła. Przez Jego krzyż dokonało się pojednanie wszystkiego, co istnieje.

Kto mówi o pojednaniu, myśli o harmonii. Kto przywołuje harmonię, myśli o muzyce — a wtedy nie sposób nie pomyśleć o instrumentach, które ją wydobywają — jak te wlasnie organy w naszej świątyni.

W tym samym Duchu dokonuje się to, co dziś świętujemy: zjednoczenie waszej wspólnoty przez dźwięk, dar i miłość. Organy, przeniesione z parafii św. Lamberta w Antwerpii, są znakiem takiej jedności w Ciele Chrystusa.

To Ciało jest systemem naczyń połączonych — to, co służyło jednej wspólnocie przez wiele lat, teraz służy drugiej. Tak działa Kościół — żywy, otwarty, solidarny, zdolny do przemian i adaptacji, gotowy do służby drugiemu człowiekowi.

3. Miłosierdzie w czynie — Łk 10

Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie to serce dzisiejszej Ewangelii. Jezus pokazuje, że nie wystarczy znać prawo — trzeba żyć miłością. Trzeba zejść z pojazdu własnej wygody, zatrzymać się, dostrzec człowieka, pochylic sie nad jego potrzebami i cierpieniem.

Miłosierdzie nie pyta, kim ktoś jest, ani gdzie ten ktoś się znajduje — prawdziwe miłosierdzie po prostu pomaga.

Dziś widzimy echo tej przypowieści nie tylko w słowach Ewangelii, ale także w gestach wielu ludzi, którzy nie przeszli obojętnie wobec potrzeb tej parafii. Organy nie pojawiły się tu same — one nie spadly z nieba podobnie jak ten przepiękny, monumentalny marmurowy ołtarz.

Ktoś musiał dostrzec potrzebę, spotkać właściwych ludzi, przemówić do nich, poświęcić czas, siły i serce. To byli właśnie ci współcześni Samarytanie.

4. Organy —  drugie serce świątyni

Tak, Bracia i Siostry — te organy są jak serce, które na nowo zacznie za chwilę bić. Przeszczepione z miłością — nie tylko po to, by „ładnie grały”, choć i to jest bardzo ważne — ale by wspierały modlitwę, podnosiły ducha i jednoczyły wiernych.

To nie tylko drewno, piszczałki i technika — to ludzki geniusz i duchowe dziedzictwo Kościoła, które od dziś staje się częścią waszej wspólnotowej drogi.

To wydarzenie ma wymiar szerszy niż lokalny. Nie mogę nie wspomnieć o częściowym zmartwychwstaniu z popiołów katedry Notre-Dame w Paryżu, której pięknem mogę się zachwycać niemal codziennie.

Jeszcze niedawno cały świat śledził, jak po latach ciszy znów zabrzmiały tam jej potężne organy. To był symbol odrodzenia, ciągłości i światła w trudnych czasach.

Zaledwie kilka tygodni temu te same organy zabrzmiały majestatycznie, witając tysiąc księży archidiecezji paryskiej, zgromadzonych w ramach obchodów Roku Jubileuszowego. Wysłuchaliśmy wówczas poruszającego orędzia skierowanego spécialnie do nas papieża Leona XIV, który uwrażliwiał nas na potrzeby świata i Kościoła powszechnego.

5. Podziękowanie i wezwanie

Dziś z całego serca dziękujemy Parafii sw. Lamberta , która przekazała wam ten skarb, oraz wszystkim, którzy włożyli swoją wiedzę, wiarę i serce w jego przeniesienie i renowację i mono na instalacje : organmistrzom, organistce Pani Magdalenie, darczyńcom, wolontariuszom, technikom, parafianom.

Szczególne słowa wdzięczności kieruję do waszego proboszcza, ks. Zbyszka — oddanego ciałem i duchem dziełu budowy tej świątyni, do księdza wikariusza Łukasza, pana kościelnego Jacka, ministrantów — tych dorosłych i najmłodszych, chóru oraz wszystkich aktywnych członków waszej wspólnoty.

Niech ten instrument, wszczepiony z troską w budującą się świątynię, stanie się narzędziem piękna, pokoju i duchowej jedności.

Niech łączy pokolenia, wspólnoty i kultury. Niech tętni tym, co najważniejsze: wiarą, modlitwą i wspólnotą.

Tak jak Słowo Boże jest blisko, tak i dźwięk organów niech będzie wam bliski — niech towarzyszy codziennej modlitwie, uroczystościom, ciszy i radości, a także przynosi pocieszenie w smutku.

Niech przypomina, że piękno rodzi się z jedności i poświęcenia.

Na koniec Jezus mówi jasno: „Idź, i ty czyń podobnie.”

To wezwanie nie tylko do niesienia pomocy, ale do stylu życia, które staje się darem z siebie.

Tak jak organy, które zostały wam ofiarowane, stają się teraz waszą modlitwą — tak i wy jesteście wezwani, by ofiarować siebie innym: przez czas, uwagę, talenty i serce.

Niech więc ten dzień — XV Niedzieli Zwykłej, a dla was tak niezwykłej — będzie nowym początkiem:

• nowego słuchania Słowa,
• nowego otwarcia na drugiego człowieka,
• nowego bicia serca Kościoła — duchowego i muzycznego.

Wtedy te organy, które dziś się „przebudzają”, będą autentycznym symbolem Kościoła, który żyje, śpiewa, kocha i budzi ludzi do nowego życia. Amen.

                                                                                              Ks Robert Jacek Lorenc